now mg yaw at bkk thuwanabumie airport.
tomorrow moorning 0715 i will go to jakarta indo with thai airway.
tonight i must stay in air port without money.cannot sleep because i affriate
for late.nextday i will add all image of my travelling experience.
i hope we will meet again online every online friend.
i am very sorry last two month because i cannot open and cannot write in my blog.
comming now siryaw come again to online.

in yangon every news condition anything i dont know
but very very sorry
i can say only words.
you also
because i cut of money in yangon
so i cannot drink beer everyday.
somuch thing about
i am sorrrrrrr..................

netday with myanmar language........

ကၽြန္ေတာ္ေမာင္ေယာ အလုပ္ၿပဳတ္ၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္တာ တစ္လၿပည့္ေတာ့မွာ ၿဖစ္လို့ ပိုက္ဆံၿပတ္လို့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာ လက္ေတာ့ေလးကို ေရာင္းေတာ့မယ္။
ေမာင္ေယာတို့ သေဘာၤသားေတြက ပိုက္ဆံ သံုးမ်ိဳးပဲသံုးၾကတယ္။
အဲဒါေတြကေတာ့
ပထမ ၿပန္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း ဂ်ပန္ ပိုက္ဆံ (ယန္း)ၿပီးသံုးတယ္။
ေနာက္နည္းနည္းေလးၾကာလာေတာ့ အဂၤလိပ္ ပိုက္ဆံ (ေပါင္) ၿပီးသံုးတယ္
ဒါမွ ၿပန္မထြက္နိဳင္ေသးပဲ မေၿခအေန ဆိုးလာယင္ေတာ့ ယိုးဒယား ပိုက္ဆံ (ဘတ္)ၿပီး သံုးတယ္။
အခုေမာင္ေယာကေတာ့ တၿခား နည္းလမ္းေတြ မသံုးနိဳင္လို့ ေရာင္းၿပီး သံုးဖို.ၾကိဳးစားေနတယ္။
ေနာက္အလုပ္ကလည္းရေတာ့ ရေနပါၿပီ။နည္းနည္းေစာင့္ရမွာ ဆိုေတာ့ အသံုးစရိတ္လိုေတာ့လည္း ေရာင္းရမွာေပါ့။
ၿပီးေတာ့ ရွိေသးတာက ကၽြန္ေတာ္တို့ ဆီမွာက ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဖူးဆိုၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ ေၿပာေနပါေစ
ေနာက္တံခါးတို့ ဟိုစရိတ္ ဒီစရိတ္ တို့ကေတာ့ရွိေနတာပဲ။ေလာေလာဆယ္ ေမာင္ေယာတို့
သေဘၤာသားေတြ လည္းစီးပြားေရးက်တဲ့ ဒဏ္ကို အနည္းႏွင့္ အမ်ားေတာ့ ခံရတာပဲ။
ေနာက္တစ္ခုက ေမာင္ေယာလည္း အခြန္ေဆာင္ရတာ သက္သာေအာင္လုပ္မိတာ ေဆာင္ရတာေတာ့ နည္းနည္းေလးသက္သာပါရဲ့
GRT က ၄၉၉ ၿဖစ္သြားေတာ့ ေနာက္အလုပ္ေတြမွာက သိပ္ၿပီး အဆင္မေၿပေတာ့ဖူး။
သက္သာေအာင္လုပ္တာႏွင့္ ကုန္တဲ့ ေငြ ဘာမွ မထူးဖူး။

လက္ေတာ့က ဖူဂ်စ္ဆု ေလးပါ။
Pentium III
ႈ၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိူ အၿမန္ဆက္သြယ္ပါ။ဦးရာလူေရာင္းမည္။
ေနာက္တစ္ေခါက္မသြားခင္ေရာင္းၿပီး အားရေအာင္ ေသာက္သြားမယ္။
ဒီတစ္ခါက အလုပ္မွာ ေသာက္လို့ ရမွာမဟုတ္လို့

အယင္တုန္းက အင္တာနက္သံုးရတာ ဘေလာ့ေရးရတာ အဆင္မေပဖူးလို့ speak သူေတြကို ၇ီခဲ့တဲ့ ေမာင္ေယာ ေရးခ်င္တာေတြ မ်ားေပမယ့္
ေရးဖို့ မဆိုနွင့္ ၀င္ဖတ္လို့ေတာင္ မရဖူး။
ဒီေန့ဆို တစ္နစ္ တင္းတင္းေရာက္ ပီ
နာဂစ္က ေပးခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ
ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြ
ရွင္ကြဲ ေသကြဲ ေတြ
ေရြ်ေငြ ပစၥည္းေတြ
တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့
ဘုရားရွင္ ေဟာခဲ့သလို
အနိစၥ သေဘာနဲ့ က်ည့္
ဒီေလာက မွာဘာမွ ထာ၀ရ မတည္ရွိဖူ။

ဘေလာ့ေတြ ကို ၀င္ဖို့ က ပုဆိုးေတြ ေဘာင္းဘီေတြ ကၽႊတ္ ေအာင္ကိုးစားလည္း
ဒီလိုပါပဲ ထိုင္ေနယင္းနင့္ ငါအရက္ပဲ ေသာက္ေတာ့မယ္။

ရန္ကုန္မွာေနတုန္း ပုဆိုး၀တ္မလို့ ဘေလာ့ဖတ္ေတာ့ ေက်ာ္ရခြရတာကၽႊတ္က်မွာ စိုးလို့ ေဘာင္းဘီ၀တ္လည္း အဆင္မေပေတာ့
ေနာက္မွေ၇းေတာ့ ဖတ္ေတာ့မယ္။
ေလာေလာဆယ္ ေက်ာက္ေခာတ္လူသားလို ၀တ္ပီး ဘီယာပဲ ထိုင္ေသာက္ေနေတာ့မယ္။

ၾဆာေယာရဲ့ အလုပ္က သေဘၤာ အရာရွိ တစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ အတြက္ သေဘၤာလိုက္ရပါတယ္။
အယင္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က ၾဆာေယာ သေဘၤာေပၚမွာ အမွားတစ္ခု ကိုၾကဴးလြန္ခဲ့ မိပါ တယ္။
အားလံုးပဲ ဝန္းစဥ္းစားေပးၾကပါ။ ၾဆာေယာ မွန္သလား မွားသလားဆိုတာ။
သေဘာၤ ကုန္းပတ္ ဝန္ထမ္း တစ္ေယာက္ ဟာ ကုန္းပတ္ေပၚမွာ တာဝန္ၾက ၾက မၾကၾက မိမိသေဘာၤရဲ့
လံုၿခံဳေရး။ပစၥည္းေတြ လံုၿခံဳေရးကိုပါ တာဝန္ယူရပါတယ္။တခါတေလ သေဘၤာ ကိုလွည့္ပတ္ စစ္ေဆးေပးရပါတယ္။
ဒါေတြက ကုန္းပတ္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ အတြက္ အေရးပါဆံုးေတြထဲက အေၿခခံ အခ်က္ေလးေတြပါ။
ကုန္းပတ္တာဝန္က် အရာရွိ တစ္ေယာက္ဟာအရမ္းကို ေခါင္းၾကီးပါတယ္ ကိုယ္ဘာမွ မသိလိုက္ရပဲႏွင့္
သူမ်ားခိုးေရာင္းစားသြားလို့ ေထာင္က် အလုပ္ၿပဳတ္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ေမာင္ေယာကေတာ့ ေတြ့တာႏွင့္
ေၿပာတာပဲ တားတာပဲ အဲလို အတားေကာင္းလို့ အလုပ္ ၿပဳတ္ခဲ့ရေပါင္းလည္းမနည္းဖူး။

အဲဆန္းတာက ဒီတစ္ၾကိမ္လံုးဝ ၿခားနားတယ္ဗ်။ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့
ေမာင္ေယာက သေဘၤာမွာ ေနတာ အခန္းထဲမွာ အေနမ်ားတယ္။
အခုစီးခဲ့တဲ့သေဘၤာေလးက ငယ္ေတာ့ တေန့တေန့ ဒီလူ ဒီမ်က္ႏွာေတြပဲ ၿမင္ေနရေတာ့ ရိုးေနတာကိုး
ၿပသနာေတြကို ၿမင္မွာစိုးလို့ ေရွာင္တာလဲ ပါတယ္။ၿမင္လို့ ေၿပာမိေနယင္ ၿပသနာေတြၿဖစ္မွာစိုးလို့
အဲၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေမာင္ေယာ ကိုင္တဲ့ ဖုန္းက မိခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မိတယ္ မမိခ်င္ မမိဖူး
အဲဒီ့ေန့မွာပဲ ေမာင္ေယာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မတ္ေဆ့ခ်္ပို့ ထားတာက မနက္ ၁၁နာရီ ၄၅ မိနစ္
အဲ တကယ္ေရာက္လာတာက ည ၂၃ ၃၀ နာရီ မွာေရာက္လာတယ္
အဲ တာဝန္ခ်ိန္ၿပီးလို့ အိပ္ေတာ့ မယ္လို့ တယ္လီဖုန္ အစစ္ မတ္ေဆ့ခ်္ ပို့ ထားတာ ေတြ့တာႏွင့္
သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းၿပန္ဆက္ဖို့ သေဘၤာပတ္ၿပီး လိုင္းမိတဲ့ ေနရာ လိုက္ ရွာ ေတာ့တယ္။
ဖုန္းလိုင္းေတာ့ မေတြ့ဖူး

ဘာေတြမ်ားေတြ့လဲ ဆိုေတာ့ သေဘၤာရဲ့ အၾကီး ဆံုးဆိုတဲ့ ကပ္ပီတန္ၾကီး ဦးေဆာင္ၿပီး
ဆီခိုးေရာင္းေနတာႏွင့္ တည့္တည့္ တိုးပါေတာ့ တယ္။
အဲဒီ့ ကပ္ပီတန္ (Captain ) ကို နာမည္ႏွင့္ တကြေရးခ်င္ေပမယ့္
သူအမ်ိဳးသမီးက စာေပနယ္က ၿဖစ္ေနေတာ့ မေရးေတာ့ပါဖူး။
ေမာင္ေယာကို ေတြ့ေတာ့ အားလံုး ေၿခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ၿဖစ္ေနေတာ့ ေမာင္ေယာလည္း
ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ၿပန္အိပ္ေနခဲ့ပါတယ္။မနက္ၾကေတာ့ ေမာင္ေယာကို ဘာမ သတင္းမပို့ ဖို့မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီးလာေတာင္းပန္ေတာ့ ေမာင္ေယာ ရုံးကို ဘာမွ အသိမေပးေတာ့ ပါဖူး။

အဲၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ ၃ ရက္ ေလာက္က စၿပီး သူႏွင့္ အေပါင္းအပါ တခ်ို့ က ေမာင္ေယာကို နည္းမ်ိဳးစံုႏွင့္
တိုက္ခိုက္ၾကေတာ့ တခါတေလ ေမာင္ေယာလည္း လူပဲ ေလ တခါတေလ အမွားေတြရွိတာေပါ့။
တာေတြ ကို နင္းၿပီး ရံုးကို သတင္းပို့ ၿပီး ေမာင္ေယာကို ၿဖဳတ္ေတာ့တာပါပဲ။
အဲပိုဆိုးတာက အဲဒီ့ ကပ္ပီတန္ၾကီးက သေဘၤာမွာ သူ့ရဲ့ ညီ အပါအဝင္ အမ်ိဳးအေဆြေတြ အမ်ားစု
က သေဘၤာမွာ ရွိေနမွန္း ေမာင္ေယာ ေနာက္ၾကမွ သိလိုက္ရတယ္။
သူမလို့ လုပ္ရက္တယ္ သူ့ တပည့္ေလးေတြ ေန့ဖက္ တေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္း သံခ်ည္းေခါက္
ည အားလံုးႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆီခိုးေရာင္း။
ဒါကို ကန့္ကြက္ၿပီး ေဝေပးလိုက္ဖို့ ေၿပာတဲ့ ေမာင္ေယာကို အလုပ္ထုတ္ က်န္တဲ့ လူေတြ ဝင္မရွုပ္ႏွင့္
သတိထားလို့ ေၿပာတဲ့ Captain ၾကီး စာေရးဆရာမေယာက်ၤားၾကီး မင္းလခရဲ့ ဆယ္ပံုတစ္ပံုေတာင္
မရတဲ့ သူေတြကို မင္း ဒီလိုပဲ ..........ဆက္လုပ္ႏိုင္ပါေစလို့။

ၿပီးေတာ့ ဒါက ပညာရွင္ေတြ သိတယ္
Captain ၾကီးေရ တစ္သက္လံုးမွတ္ထား I.S.O 9002
ဆိုတာ I.S.M ႏွင့္ လားလားမွ မဆိုင္ဖူး ဆိုတာ။

ၾဆာေယာဆုေတာင္း။ ။ ေန့ဖက္ သေဘၤာသားေတြ ကို နင္းကန္ပင္ပမ္းေအာင္ခိုင္း ညဖက္ သူတို့ ေတြ
ကို မူးေအာင္ ေသာက္ခိုင္းၿပီး ဆီခိုးေရာင္းတဲ စက္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ ကပ္ပီတန္ၾကီးေတြ
ေရေၾကာင္းေလာက ကေန ၿမန္ၿမန္ေပ်ာက္ကြယ္ပါေစလို့။

ေနာက္ ေမာင္ေယာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကိုၿပတ္ၿပတ္သားသား ခ်လိုက္တယ္ ကိုကေတာ့ သူအလုပ္ထိခိုက္
မွာစိုးလို့ ဘာမွရံုးကို သတင္း မပို့ ခဲ့ တာ သူကေတာ့ ညီအကိုေတြ ေပါင္းၿပီး အကြက္ေတြ ဆင္လိုက္ၾကတာ
ေမာင္ေယာ ရန္ကုန္ၿပန္ရေတာ့တာပဲ။ဘယ္သူကို မဆို မသနားေတာ့ဖူး ခၽြန္တြန္းလုပ္ၿပီး အဆင္းဘီးတပ္
ေပးေတာ့မယ္ ေနာင္မ်ားဆို ဘယ္သူကိုမွ မသနားေတာ့ဖူး။

ၾကည့္လိုက္ပါ တခါတေလ ဒါလည္း ၾဆာေယာ ဘဝပဲ
အခုဓာတ္ပံုေတြကို ခနေနတင္ါပ့မယ့္
ေလာေလာဆယ္ ပါတီ မၿပီးေသးလို့ပါ
အသံက ရုပ္ထက္ေနာက္က်ေနတယ္
ပီဒီယို ဖိုင္တင္တာ မရလို့ ေနာက္ေန့မွ တင္မယ္။

သီးခံၿပီး တြဲၾကည့္ပါ

ယေန့ အခါ သမယသည္ လြတ္လပ္ေသာ သူမ်ားအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ရူးၾကေပ်ာ္ၾကေသာ အခ်ိန္ၿဖစ္ပါသည္။
ေမာင္ေယာလည္း နည္းနည္းေလာက္ ရူးၾကည့္ အံုးမယ္။ရီးစားေၾကာက္ရသူေတြ မိန္းမေၾကာက္ရသူေတြ
မရူးရဲတာ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ေယာ ရူးၾကည့္မယ္။
လာၾကည့္ သူေတြကို ပီယေဆး ေစာ္ၾကည္ ေဆး ေဖာ္စပ္နည္းေလး လက္ေဆာင္ေပးမယ္။
ေဆးနည္းေလးကေတာ့ ေမာင္ေယာရဲ့ ဆရာ ေယာဆရာၾကီးေဖာ္စပ္ထားတဲ့ နည္းေလးပါ။
တကယ္အ သံုးဝင္မဝင္ ဆိုတာ စမ္းသပ္ၾကည့္ေပါ့။ေမာင္ေယာေတာ့ မစမ္းရေသးဖူး။
ဒါေပမယ့္ ေဆးက တကယ္ စြမ္းတယ္ေနာ္ ေမာင္ေယာကိုေၿပာၿပတဲ့ ပုဂၢိဳၾကီးလည္း သူကိုယ္တိုင္ ဒီေဆးနည္း
သံုးခဲ့လို့ မိန္းမရတာ ဆိုပဲ။ေဆးနည္းေလးမေၿပာခင္ ေဆးနည္းဘယ္လို ရလာလဲဆိုတာ အယင္ေၿပာၿပပါမယ္။
တခါတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ အရမ္းဆိုး အရမ္းေပ တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္ သူတို့ရြာမွာဆို သူက ရပ္ေၾကာ္ရြာေၾကာ္ ေအာ့ေၾကာလန္ အိမ္ရွိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ့ကို ရွာခ်င္ယင္ ရြာထိပ္ကထန္းေတာရယ္
ဖဲဝိုင္းရယ္ မွာပဲရွိတယ္။သူ့မိဘမေၿပာႏွင့္ ရြာဦးဆရာေတာ္ေတာင္ သူ့ကို ဆံုးမရတာ လက္ေညာင္းအာေပါက္ၿပီး
လက္ေၿမာက္ထားရေလာက္ေအာင္ ကိုဆိုးတာ။အဲဒါေပမယ့္ သူေၾကာက္တဲ့ တစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း ရြာ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ေက်ာင္းဒကာရဲ့ သမီးအလိမ္မာေလးပါ။ေကာင္မေလးကလိမ္မာၿပီး
လူၾကီးမိဘကို ရိုေသ ဘုရားတရားႏွင့္ေနတာမ်ားတယ္။သူတို့ႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို တစ္ရြာလံုးကလည္း
သိၾကပါတယ္။လူေပၾကီးကလည္း ေကာင္မေလးကို ၅ ႏွစ္ ၅ မိုးတိုင္တိုင္ သူေလးမွ သူေလး ခ်စ္ေရးဆိုေနခဲ့တာ
ေကာင္မေလးက လူေပၾကီးရဲ့ မိဘေတြ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ အိမ္လာလည္ယင္ စကားေတာ့ေၿပာပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူကလည္း လူေပၾကီးကို လံုးဝ ၾကည့္မရဖူး မုန္းလည္း မုန္းတယ္။ဘယ္ၾကိဳက္ နိဳင္ပါ့မလဲ
ၿဗဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္းၿဖစ္ေနတာကိုး။အစကေတာ့ ေကာင္မေလးက စည္းရုံးၾကည့္ေသးတယ္။
လူေပၾကီးကလည္း သူ့လမ္းသူေလ်ာွက္တယ္ တေန့ သူ့ကိုၿပန္ခ်စ္ရမယ္ေပါ့ဆိုၿပီး။

အဲတေန့ေတာ့ လူေပၾကီးအတြက္ အခြင့္အလမ္းကေပၚလာပါၿပီ။
သူတို့ရြာကို ေအာက္လမ္းေလာ အထက္လမ္းေလာ မသိတဲ့ ေဆးဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။
လူေပၾကီးလည္း ေဆးဆရာၾကီးႏွင့္ တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး ပီယေဆးေဖာ္နည္း ေတာင္းပါတယ္
ေနာက္ဆံုး ေဆးဆရာၾကီးလည္း နားပူခံရတာ သက္သာေအာင္ဆိုၿပီး ပီယေဆးေဖာ္နည္းကို လ်ွိဳ့ဝွက္ ႏုတ္လံုဖို့
ကတိေတြအထပ္ထပ္ေတာင္းၿပီး ေပးလိုက္ပါတယ္။ေဆးနည္းကေတာ့

ကိုယ္ၾကိဳက္ေနတဲ့ အပ်ိဳ ေလး ဆီက တစ္ခုရေအာင္ယူရပါမယ္။
ေတာရြာဒီမွာေတာ့ လြယ္တယ္
ဘာပစၥည္းလည္းဆိုေတာ့ ေကာင္မေလး မနက္အေစာဆံုး ထၿပီးေသးေပါက္တာကို ေစာင့္ေနရမယ္
ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလး ေပါက္သြားတဲ့ ေသးကြက္ကို(ေၿမၾကီးေပၚမွာ ေပါက္မွရမွာ)တူရြင္းဗ်ားႏွင့္
အတံုးလိုက္ရေအာင္ ပတ္ပတ္လည္တူးယူရမယ္။ရၿပီဆိုတာႏွင့္ အိမ္ကိုၿပန္လာသိမ္းထား
ေန့လည္ ေနအၿမင့္ဆံုးမြန္းတည့္ခ်ိန္ထိ အဝတ္မလွဲပဲ ေစာင့္ေနရမယ္ ၾကားထဲမွာ မအိပ္ရဖူ။
ၿပီးယင္ မြန္းတည့္တာႏွင့္ ေစာေစာကတူးလာတဲ့ ေၿမၾကီးခဲကို အိုးကင္းႏွင့္ ေလွာ္ ေၿမၾကီးခဲေတြပူလာၿပီ
ဆိုယင္ မီးဖိုေပၚကခ် စေကာထဲထည့္ ေစာေစာကိုယ္မွာ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားေတြကို အကုန္ခၽြတ္
ကိုယ္လံုးတီးႏွင့္ ေၿမပူခဲေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ အဝတ္ႏွင့္ ေၿမမွုန္ၿဖစ္သည္အထိ ဖြတ္ရပါမယ္။ဖြတ္တာဆိုတာ
ေၿခတာကိုေၿပာတာ။ေၿမမႈန္ေတြ ရၿပီဆိုသိမ္းထားေတာ့ ပီယေဆး ကေတာ့ရၿပီ အသံုးခ်ဖို့ပဲ လိုေတာ့တယ္။
ေဆးနည္း ရေတာလူေပၾကီးလည္း ေဆးရေအာင္ေဖာ္တာေပါ့ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း မွာ လူေပၾကီးရဲ့
အိမ္သားေတြအားလံုး ကတၿခားရြာကိုသြားေနေတာ့ အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္း အဆင္ေၿပစြာႏွင့္ေဖာ္စပ္လို့ၿပီးသြားၿပီ။အသံုးခ်နည္းကေတာ့
ညေနမွာ ေကာင္မေလးဆီ အလည္သြား ပုဆိုးဝတ္သြားရမယ္ ေဘာင္ဘီ မဝတ္ရဖူး
မနက္က ေဖာ္ထားတဲ့ေဆးကို မသြားခင္ တစ္တို့လွ်ာနဲ့ရက္
ေကာင္မေလးအိမ္ေရာက္ေတာ့ လည္းဘာမွမေၿပာရေသးခင္ ေနာက္တစ္တို့
ၿပီးယင္ေကာင္မေလးႏွင့္ စကားေၿပာ ေအာင္မယ္ ဒီေန့ေတာ့ ေဆးတန္ခိုးေၾကာင့္ ထင္တယ္
ေကာင္မေလးက စကားေကာင္းေတြေၿပာလို့ လူေပၾကီးလည္း စကားေၿပာလို့ ၿပီးၿပီ ၿပန္ေတာ့မလို့
ၿပန္ခါနီးမွာ ေနာက္တစ္တို့ ရက္ရမွာ ရက္ဆားစားသလိုေပါ့။
က်န္သြားလို့ ေဆးကို ပဆိုးခေပါင္စထဲ ထည့္ယူသြားရမွာ လက္ႏွင့္ကိုင္မသြားရဖူး။
ၿပီးေတာ့ လက္ၿငိဳးေလးႏွင့္ ရက္ဆားေလးစားသလို တို့ ရမွာ။
ၿပန္ဖို့ေနာက္ဆံုးတစ္တို့ စားအၿပီး ေကာင္မေလးက
“ကို........မနက္က ကၽြန္မေသးေပါက္ထားတဲ့ေနရာကို လာတူးတာရွင္မဟုတ္လား”
လူေပၾကီးလည္း တခ်ိဳးတည္းလစ္ေၿပးေတာ့တာေပါ့။

အဲေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို့ၿငားသြားၾကတယ္ဗ်
တစ္ရြာလံုးကေတာ့ သို့ေလာသို့ေလာႏွင့္ ဘယ္လိုၿဖစ္လို့ၿငားသြားတာပါလိမ့္ဆိုၿပီးစိတ္ဝင္စားေနၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကာယကံရွင္ အမ်ိဳးသမီးက ေဆးဆရာၾကီး ၾဆာေယာကို ဘယ္လိုလာေၿပာလဲ ဆိုေတာ့

ေနာက္ထပ္ ဘာေဆးမွ မေေဖၚပါႏွင့္ ေတာ့ ကၽြန္မကို..........ယူခ်င္လြန္းလို့ ယူတာမဟုတ္ဖူး ၾဆာေယာရဲ့
ေဆးနည္းေနာက္တစ္မ်ိဳးထြက္လာယင္ ကၽြန္မ မေတြးရဲလို့ပါ
ကို........ကေတာ့ ပီယေဆးစြမ္းတယ္ဆိုၿပီး ၾဆာေယာကို ေလးစားလြန္းလို့ မဂၤလာပြဲ မွာေတာင္ ကန္ေတာ့ခံ
ပု၈ၢိဳအေနႏွင့္ ဖိတ္လိုက္ေသးတယ္။

မယံုတဲ့လူေတြ စမ္းၾကည့္ၾကပါ။

ေမာင္ေလးငယ္
အိမ္မွာ သားေယက်ၤားေလး အငယ္ဆံုးၿဖစ္လို့ သူ့ ကို အမေတြက ခ်စ္စႏိုးႏွင့္ ေခၚရာကေန ဒီနာမည္ တြင္ခဲ့ရတာ။
သူ့မွာ နာမည္ အရင္းရွိေပမယ့္ အတန္းထဲမွာ ဆရာမက ေခၚတာက လြဲလို့ အားလံုးက သူ့ကို ေမာင္ေလးငယ္
လို့ပဲ ေခၚၾက သိၾကတယ္။သူ့ဘဝေလးက အဆင္ေၿပတယ္လို့ ဆိုရမယ္။သူေနတဲ့ ၿမိဳ့ ငယ္ေလးမွာ သူတို့မိသားစုက
လူလတ္တန္းစား လို့ ေၿပာရမယ္။သူ့အေဖက ဆီစက္ငယ္ေလးတစ္လံုးႏွင့္ ေန့တိုင္း အလုပ္ရွုပ္ေနတာ။အေမက
အိမ္ရွင္မေကာင္းပီသတဲ့ အေမေကာင္းတစ္ေယာက္။သူ့မွာအကိုေတြမရွိဖူး အမေလးေယာက္ႏွင့္ ေနရေတာ့
အငယ္ဆံုးသားေလးဆိုေတာ့ လိုတိုင္းတ ရမယ္ဆိုတဲ့ မိသားစုရဲ့ အခ်စ္ဆံုးေလး။ၿပီးေတာ့ သူေနတဲ့ ၿမိဳ့ငယ္ေလးမွာ
သူႏွင့္ သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။သူအရမ္းခင္ အရမ္းခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့။
ေမာင္ငယ္ေလးက မိသားစုထဲမွာ အခြင့္ထူးေတြ ရေနေပမယ့္ သူကလိမ္မာတယ္။စာၾကိဳးစားတယ္။
ယဥ္ေက်းတယ္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလဲ ေမာင္ငယ္ေလးကို ခ်စ္ၾကတယ္။သူ့ဘဝက ဘယ္ေလာက္အားၾကစ၇ာ
ေကာင္းလဲ။ဒါေပမယ့္ သူ့ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူတစ္သက္လံုးေနလို့ မရမယ့္ ကံသူ့မွာ ပါလာတယ္လို့ေၿပာရမလား။
သူေရြးခ်ယ္ ခဲ့တဲ့လမ္းက သူ့ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လုပ္လို့ မရတဲ့ အလုပ္ၿဖစ္ေနတယ္။သူေက်ာင္းသြားတက္ရေတာ့မယ္။သူအားလံုးကို ႏွုတ္ဆက္ၿပီးေပ မယ့္သူႏွုတ္ဆက္ခ်င္တဲ့
တစ္ေယာက္က်န္ေနေသးတယ္။ဒီလိုႏွင့္ သူလည္း မုသားတခ်ိဳ့ကို ဘဝမွာ မိသားစုအေပၚ ပထမဆံုး
သံုးၿပီး သူခ်စ္တဲ့ သူကို သြားႏွုတ္ဆက္တယ္။တကယ္ေတာ့ အိမ္ကလည္း သိတာပါပဲ။ဖြင့္မေၿပာတာပဲရွိတယ္။
ေမာင္ငယ္ေလးကလည္း အ၇မ္းရုိးသားေတာ့ ဖြင့္မေၿပာရဲဖူး။
ေမာင္ငယ္ေလးရဲ့ ေကာင္မေလးက သူတို့ ၿမိဳ့ေလးမွာ စတိုးဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားတာ ေမာင္ငယ္ေလးက
လူၾကီးေတြ အထူးသၿဖင့္သူ့အကို မသိေအာင္ ေတြၾကရတာ ၿမိဳေလးက ေသးေတာ့ ေတြ့ယင္ေတာင္
စကားေလးေၿပာခြင့္ရယင္ ကံေကာင္းတယ္။ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးအကိုကလည္း ေမာင္ငယ္ေလးကို
သိပ္မၾကည္ဖူး။ေကာင္မေလးကလည္း ေမာင္ငယ္ေလးကို ခ်စ္ရွာပါတယ္။
ေမာင္ငယ္ေလးက ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ ႏွတ္ဆက္ခ်င္တာေပါ့။
ဒါႏွင့္ေတြ့ၾကပါၿပီ။ေတြ့တဲ့ေနရာက သူတို့ၿမိဳ့ေလးရဲ့ အလွဆံုးဆိုတဲ့ ဆိပ္ကမ္းနားက ဘုရားေလးမွာ။ဘုရားက
သူတို့ၿမိဳ့ေလးရဲ့ အေနာက္ဖက္ ၿမိဳ့စြန္နားမွာ။ဘုရားနားက အသုတ္ဆိုင္ေလးကေတာ့ ခ်စ္သူေတြ စကားေၿပာ
ဆံုေတြ့ၾကတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။
“ဗီးနပ္ မနက္ၿဖန္ငါ ရန္ကုန္သြားရေတာ့မယ္”
“ငါသိၿပီးပါၿပီ”
“ငါကေတာ့နင့္ကို လြမ္းေနမွာ”
“နင္ကေၿပာေတာ့ လြမ္းေနမွာ ငါကေတာ့ နင့္ကိုစိတ္မခ်ဖူး”
“ဘာၿဖစ္လို့လဲ”
“ရန္ကုန္သူေတြက လည္ကလည္ႏွင့္ နင္ငါ့ကို ၿပစ္သြားမွာ စိုးတယ္။”
“ငါ့ရင္ထဲမွာ နင္ပဲရွိတာပါဟာ”
ဒီလိုႏွင့္ အလြမ္းေလးေတြသယ္ၿပီး ေမာင္ငယ္ေလးလည္း ရန္ကုန္ေရြွ ၿမိဳ့ေတာ္ၾကီးမွာ စာသင္ တစ္ႏွစ္
ဆယ္ေခါက္ေလာက္ ၿမိဳေလးကို ၿပန္ အေၾကာင္းၿပခ်က္ကေတာ့ အိမ္ကိုလြမ္းလို့ တကယ္ေတာ့
ဗီးနပ္ ထက္ သူ့ကိုဆြဲေဆာင္ႏိဳင္တာ သူတို့ၿမိဳ့ေလးမွာ မရွိပါဖူး။မိသားစုေတာ့ လြမ္းတာေပါ့။

အဲဒီႏွစ္ကေတာ့ ေမာင္ငယ္ေလးအတြက္ ကံေကာင္းၿခင္းေတြ ၿပည့္စံုတယ္လို့ ေၿပာရမဲ့ႏွစ္ပါ။
ကံဆိုးတာကေတာ့ တစ္ခုပါပဲ သူ့အတြက္ အိမ္ကပိုက္ဆံမပို့ေတာ့တာပဲ။
သူကခေလးမဟုတ္ေတာ့ဖူး ဘြဲ့ရၿပီးအလုပ္ေတာင္ရေနၿပီ ကိုယ္ပိုက္ဆံကိုယ္ ရွာတတ္ၿပီ
ဒီေတာ့ “ငါသား မင္းကိုယ့္ ဝင္ေငြကိုယ္ ေလာက္ေအာင္သံုး”ဆိုတဲ့ သူ့စည္းကမ္းၾကီးတဲ့ သူ့မိဘရဲ့ မူေၾကာင့္
သူ့အိမ္ကသူ့ကို ေငြမပို့ေတာ့တာပါ။မပို့လည္း ရပါတယ္ ဘာလို့လဲ ဆိုေတာ့ ေမာင္ငယ္ေလး ရဲ့အလုပ္ကလည္း
ဝင္ေငြေကာင္းတယ္ေလ ဝင္ေငြ ေကာင္းလို့ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ စုၿပီး တိုက္ခန္းေတာင္ငါးေနလိုက္ေသးတယ္
ပိုၿပီးဆိုးတာက သူတို့ငါးေနတဲ့ တိုက္ခန္းေအာက္တယ္လီဖုန္းဆိုင္က မို့မို့ေလးကပါ သူ့ကို စိတ္ဝင္စားေနတယ္
ဒါေပသည့္ ေမာင္ငယ္ေလးရဲ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဗီးနစ္မွ ဗီးနပ္ ပဲ က်န္တာေတြသူစိတ္မဝင္စားဖူး။
မို့မို့ေလးကလည္း ရိုးသားေအးေဆးတဲ့ ေမာင္ငယ္ကို စိတ္ဝင္စားတာမဆန္းပါဖူး ခက္တာက ေမာင္ငယ္
ကိုယ္တိုင္က ဗီၚနပ္ကလြဲၿပီး သူ့ရင္ထဲမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဖူ။အဲေလာက္ထိ အခ်စ္ၾကီးတာ။
အဲၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီႏွစ္မွာပဲ ဗီးနပ္ တို့ မိသားစုလိုက္ ရန္ကုန္ေၿပာင္းလာၾကတယ္။
ေမာင္ငယ္ေလးက ေပ်ာ္တာေပါ့ ခ်စ္သူႏွင့္ ေန့တိုင္းနီးပါးေတြ့ခြင့္ရတာ။

အဲခက္တာက ဗီးနပ္က ေမာင္ငယ္ေလးကို မို့မို့ ေလးႏွင့္ မသကၤာဖူးၿဖစ္လာၿပီး ေနရာေၿပာင္းဖို့ေၿပာတယ္။
ဒါေပမယ့္ေမာင္ငယ္ေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြေပၚ ခင္မင္မႈ့ႏွင့္ ေနရာမေၿပာင္းပဲ ဆက္ေနတယ္။
“ဗီးနပ္ရယ္ ငါနင္တစ္ေယာက္ထဲကိုပဲ ခ်စ္တာပါ”
“ဒါဆိုနင္ ငါ့စကားကိုဘာလို့ နားနေထာင္တာလဲ”
“ေၾသာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေၾကာင့္ပါ ၿပီးေတာ့ အခန္းကလည္း ငါးထားတာ မၿပည့္ေသးဖူး”

ေမာင္ငယ္ေလး အေၾကာင္းၿပလို့ ေကာင္းေနတုန္း ေမာင္ငယ္ေလးအလုပ္က ရုတ္တရက္ အနားေပးခံရပါေတာ့တယ္။တကယ္ေတာ့ သူမလုပ္တဲ့ အၿပစ္တစ္ခုကို သူကၾကားဝင္ တာဝန္ယူေတာ့
သူ့ပဲ အေရးယူခံရတာေပါ့။အလုပ္မလုပ္ ရေတာ့ လခမရေတာ့ဖူး။လခမရေတာ့ စားေသာက္ေနထိုင္ စရိန္ၾကီးတဲ့
ရန္ကုန္မွာ ေမာင္ငယ္ေလးဘယ္လိုေနမလဲ။အသိသၾကြမ္း မိတ္ေဆြကလည္းနည္း အိမ္ကလည္း မပို့ေတာ့။
ေနာက္ဆံုး ေမာင္ငယ္ေလး မိသားစုဆီကလည္း ၿပန္မေတာင္းခ်င္ေတာ့ ဗီးနပ္ကို အပူကပ္မိတယ္။
ဗီးနပ္ကလည္း ကူညီခ်င္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ငယ္ေလးကို မေက်နပ္ဖူး မို့မို့ ေလးႏွင့္ေဝးေအာင္ေနဆိုလည္း
မေနဖူး ၿပီးေတာ့ ၿဖစ္တဲ့ဟာကလည္း သူမ်ားအစား ဝင္ၿပီးသူေတာ္ေကာင္းလုပ္တာ။
“ဗီးနပ္ေရ ငါ့ကို ပိုက္ဆံ တစ္ေသာင္းေလာက္ ခဏေခ်းပါဟာ”
“နင္ဘယ္ေတာ့ ၿပန္ေပးမွာလဲ”
“ငါေနာက္ လၾကယင္ၿပန္ေပးပါ့မယ္”
“တကယ္ေနာ္”
“တကယ္ပါ နင္ကလည္း ငါတို့ ရီးစားၿဖစ္လာတာလည္းၾကာၿပီ ေနာက္ဆို ငါရွာသမ်ွ နင့္ကိုအပ္ရမွာပဲဟာ”
“ၿပီးေရာ ေနာက္လၿပန္မေပးလို့ကေတာ့ ေတြ့မယ္”

ဒီလိုႏွင့္ ေမာင္ငယ္ေလးလည္း ဗီးနပ္ဆီက ေငြတစ္ေသာင္း ခဏခ်ည္းၿပီး အလုပ္သစ္ လိုက္ရွာတာ လူသာေမာတယ္ အလုပ္က မရ ဒီၾကားထဲ အေဖ့ ဆီကမ်ား အကူအညီ ရမလားဆိုၿပီး ေတာင္းၾကည့္တယ္
မရတဲ့အၿပင္ အၾကီမ္းေတာင္ခံရေသးတယ္။အေဖက အလုပ္နားရတာ မသိေသးဖူးကိုး။
၂ လေလာက္ၾကာေတာ့ ဗီးနပ္က လာၿပီ ေၿပာၿပီ
“နင္ငါ့ ပိုက္ဆံ ၿပန္ေပးေတာ့ေလ”
“ေအးပါ တစ္ပါတ္ေလာက္ေစာင့္ပါအံုး”
“တာႏွင့္နင္ ဟိုဖုန္းဆိုင္က ေကာင္မေလးႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ ေတြ့ေနတယ္ဆို”
“နင္မသိပါဖူးဟာ”
“ဘာ၇ယ္”
“ဘာမွ မဟုတ္ဖူး ငါၿပန္ေတာ့မယ္”
“နင္ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီဆို ငါ့ဆီလာမေနနဲ့”

ဟူး........အလုပ္ကလည္း မ၇ေသး ခ်စ္သူဆီက ယူထားတဲ့ အေၾကြးတစ္ေသာင္း ဘယ္လိုဆပ္ရမလဲ။
ဒီလိုႏွင့္ ေမာင္ငယ္ေလးလည္း အေၾကြးမဆပ္ ႏိဳင္ေသးေတာ့ ေကာင္မေလးကို ေရွာင္
ေနာက္ၿပီး ဖုန္းဆိုင္မွာ အေၾကြး ဆက္ေနရေတာ့ မို့မို့ေလး ေၾကနပ္ေအာင္ စကားေတြ ထိုင္ေၿပာ
ရီေမာေနတုန္း ဗီးနပ္က ေတြ့ အေၾကြးေပးရမွာ မေပးနိဳင္ေသးေတာ့ ေၿပး
တစ္ၾကိမ္ ။ႏွစ္ၾကီမ္ ။
ေလးငါးၾကိမ္ေလာက္ ရွိေတာ့ ဗီးနပ္ ေလးလည္းေပၚမလာေတာ့ ဖူး။

ဝူးအခုမွပဲ နည္းနည္းစိတ္ေအးရေတာ့တယ္။
ခ်စ္သူကိုေတြ့ခ်င္ေပမယ့္လည္း အေၾကြး တစ္ေသာင္း
ဟင္း.............
သက္ၿပင္းရွည္ေလးခ်ၿပီးေတာ့ ေနတဲ့ ေမာင္ငယ္ေလးရဲ့ ဘဝ
တစ္ရက္ေတာ့ အမကအလုပ္နားရတာသိၿပီး ပိုက္ဆံပို့ လိုက္မယ္ဆိုၿပီးဖုန္းဆက္ေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ။
ေနာက္ေန့ၾကေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး အလုပ္သြားၾကၿပီ
အိမ္မွာ ေမာင္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္ပဲရွိေနတုန္း စာပို့သမားက ေခါင္းေလာင္းၾကိဳးလာဆြဲေတာ့ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ပိုက္ဆံရၿပီ အယင္ဆံုးခ်စ္သူကို အေၾကြးဆပ္ၿပီး ေသခ်ာေတာင္းပန္၇မယ္။
ေခါင္းေလာင္းၾကိဳးကို ဆြဲယူေတာ့ စာက သံုးေဆာင္ၿဖစ္ေနတယ္။ပထမ တစ္ေဆာင္ေဖာက္ၾကည့္ေတာ့
အမဆီက ေငြပို့တဲ့စာ OK သြားထုတ္ၿပီး ဒီေန့ ဗီးနပ္ႏွင့္ ေတြ့မယ္ေပါ့။

ဒါႏွင့္ ေနာက္တစ္ေစာင္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရုံးက အလုပ္ၿပန္ဆင္းခိုင္းတဲ့စာ ေမာင္ငယ္ေလးမွာ အၿပစ္မရွိဖူးဆိုတာ အားလံုးကသိသြားၾကၿပီးၿပန္ေခၚတဲ့စာ။ဒီေန့ေတာ့ ေမာင္ငယ္ေလးတို့ ထီေပါက္ၿပီ။
မေတြ့ရတာ ၆ လေလာက္ ရွိၿပီ ၿဖစ္တဲ့ ဗီးနပ္ေလးႏွင့္ လည္းေတြ့ရေတာ့မယ္
အလုပ္ကလည္း ၿပန္ေခၚေနၿပီ
ငါကြ

ဝမ္းသာအားရႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတစ္ေစာင္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့
ေအာင္မယ္သူက နည္းနည္းထူတယ္ ၾကည့္ရတာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြထင္တယ္
ဖြင့္လိုက္ေတာ့

သို့// ကို ငယ္

ဗီးနပ္ ကိုငယ့္ကို အရမ္းစိတ္နာတယ္။ဒီက ကိုငယ္အလုပ္နားေနရလို့ လာၾကည့္တာေတာင္
အေတြ့ မခံဖူး ၿပီးေတာ့ မို့မို့ႏွင့္ ၾကေတာ့ ေပ်ာ္လို့ ရီလို့ ၆ လဆိုတဲ့ အခ်ိန္က ကၽြန္မကို အသိေတြ အမ်ားၾကီး
ေပးခဲ့တယ္ နာၾကင္မွုေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ကိုငယ္ ဗီးနပ္ကို မခ်စ္ေတာ့ယင္လည္း ဖြင့္ေၿပာသင့္တယ္။
အခုဗီးနပ္ရဲ့ အခ်စ္ကို ဖိတ္စာႏွင့္ အတူ ၿပန္ပို့လိုက္တယ္။

ကိုငယ့္ ဘဝေပ်ာ္ရြင္ပါေစ။
ပံု
ဗီးနပ္
မွတ္ခ်က္ အေၾကြးတစ္ေသာင္း ကို မဂၤလာပြဲ မတိုင္ခင္လာဆပ္ပါ။


လုပ္ရက္ပါေပ့ အခ်စ္ေရ ေစာေစာက ေပ်ာ္ေနတာေလးေတြေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ဖူး
အလုပ္လည္း ရၿပီ ပိုက္ဆံလည္း ရၿပီ
ခ်စ္သူကိုေတာ့ လြတ္က်ရၿပီ

ေၾသာ္ အေၾကြးတစ္ေသာင္းႏွင့္ ေမာင့္အခ်စ္ကို တန္ဖိုးၿဖတ္ရက္ေလတယ္ကြယ္။